در خلوت و اشتغال به اذكار و اراده از طريق شرع ، انس بنيان مىگيرد . مثلا ، حضور قلب در نماز از اهم آداب است ، زيرا هنگامى نماز ، نتيجهء عروج إلى اللّه را مىدهد كه انقياد و تسليم حق تعالى بودن كه روح صلاة است - صورت جوهرى بر قلب نمازگزار شود ، ولى انتاج چنين نتيجه‌اى در معرض آفات بيشمار است و به همين جهت است كه قرآن كريم ، محافظت بر صلاة را از علامات ايمان ، اعلان فرموده است : « و الّذين هم على صلواتهم يحافظون . » « 1 » مفاد آيهء كريمه محافظت بر نمازها على الاطلاق است ، يعنى همهء مراتب محافظت كه دشوارترين مراتب آن ، محافظت از دستبرد ابليس است كه دشمن قسم خورده است و در هر رهگذر آدمى ، با اعوان و انصار خويش ، حاضر و همهء وسائل اضلال و اغوا را به همراه دارد و به تناسب هر كسى ، وسيلهء اضلال و اغوا را اعمال مىكند ، خصوصا در رهگذر صلاة كه سرمايهء معيشت آدمى در همهء منازل و مواقف اخروى است : « ان قبلت ، قبل ما سواها و ان ردّت ، ردّ ما سواها » با همهء مكائد و دسائس و وساوس به نمازگزار حمله‌ور است تا اين غذاى معنوى را با تصرّف خويش ، مسموم كند و عكس نتيجهء مطلوبه ، از آن تحصيل نمايد ، و مصلّى را بجاى عروج به قرب حق ، در هاويهء « فويل للمصلين الذين هم عن صلوتهم ساهون » « 2 » ، سرنگونش سازد ، همان‌گونه كه در علم شريف حكمت كه قرآن مجيد آن را به خير كثير

--> ( 1 ) مؤمنون - 9 . ( 2 ) ماعون .